Stwierdzenie nabycia spadku, albo poświadczenie dziedziczenia

W sądzie

Reklama

Wniosek o stwierdzenie nabycia spadku (wraz z dowodem uiszczenia opłaty sądowej) składamy w sądzie właściwym dla ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy.

Dołączamy odpisy skrócone aktu zgonu spadkodawcy, aktów urodzenia dzieci i aktów małżeństwa zamężnych córek oraz ewentualnie testament. Wnioskodawcą może być każdy zainteresowany: spadkobierca, wierzyciel zmarłego czy osoba uprawniona do zachowku.

Co ważne, jeżeli mamy uzasadnioną obawę, że ktoś może wcześniej zabrać lub zniszczyć przedmioty wchodzące w skład mienia spadkowego, możemy złożyć wniosek o zabezpieczenie spadku. Dokonuje tego komornik lub urząd skarbowy, który oddaje majątek pod dozór, nakazuje złożenie do depozytu lub ustanawia zarząd tymczasowy (np. firmy).

Sąd wyznacza termin sprawy spadkowej – zwykle czeka się kilka miesięcy. Na rozprawie spadkobiercy mogą postąpić na trzy sposoby: przyjąć spadek wprost, czyli godząc się na to, że jeśli zmarły pozostawił długi, to niezależnie od wartości schedy, trzeba je będzie spłacić w całości, przyjąć spadek z dobrodziejstwem inwentarza, co oznacza, że za zobowiązania spadkodawcy dziedziczący będzie odpowiadał tylko do wartości zostawionego majątku (swojego udziału w nim), odrzucić spadek.

Trzeba pamiętać, że jeśli odrzucający ma dzieci, to one wchodzą na jego miejsce. Sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, które staje się prawomocne po dwóch tygodniach, jeżeli nikt nie wniesie apelacji.

U notariusza

Notarialne potwierdzenie dziedziczenia ma dokładnie taką samą moc prawną jak sądowe stwierdzenie nabycia spadku.

Uzyskuje się je szybciej, ale tak samo jak w wypadku orzeczenia sądowego nie może to nastąpić przed upływem 6 miesięcy od otwarcia spadku (czyli od chwili śmierci spadkodawcy), chyba że wszyscy spadkobiercy, o których wiadomo, złożyli wcześniej oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku.

Kancelarię można wybrać dowolnie, bez żadnych ograniczeń terytorialnych. Notariusz sporządzi potwierdzenie dziedziczenia tylko pod określonymi warunkami: spadek musiał zostać otwarty po 1 lipca 1984 r., wcześniejsze nie wchodzą w grę, wszyscy spadkobiercy muszą być zgodni zarówno co do osób uczestniczących w dziedziczeniu, jak i wysokości udziałów w schedzie, w kancelarii muszą się stawić wszyscy spadkobiercy (ustawowi i testamentowi, choćby nawet były to zupełnie obce osoby).

Konieczna jest również obecność spadkobierców z zagranicy, bo nie ma możliwości ustanowienia pełnomocnika. Postępowanie przebiega w dwóch etapach: najpierw notariusz spisuje protokół dziedziczenia. W tej fazie spadkobiercy mogą – tak jak w sądzie – przyjąć spadek (wprost lub z dobrodziejstwem inwentarza) albo go odrzucić, jeśli takich oświadczeń nie składali wcześniej.

Drugi etap to sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia, w którym rejent wskazuje spadkobierców powołanych do dziedziczenia, podstawę ich powołania (np. testament) oraz udziały w schedzie. Zaraz potem wpisuje go do rejestru aktów poświadczenia dziedziczenia i od tej chwili dokument wywiera skutki prawne.

Artykuł pochodzi z kategorii: Spadek

Życie na gorąco

Zobacz również